01.10.2014 Rachityczny geniusz


shot2

Niccolo Paganini

Niccolo Paganini (1792 – 1840) – genialny włoski skrzypek i kompozytor – zwany demonem skrzypiec. Paganini stworzył kanon techniki skrzypcowej rozwijając istniejące środki wirtuozowskie i dodając szereg nowych. Bardzo często na koncertach imitował na skrzypcach głosy zwierząt albo inne instrumenty, grał na jednej strunie, stosował flażolety, wielodźwięki oraz pizzicato. Tak niespotykany talent musiał spotkać się z zawiścią. Wielu świadków, było skłonnych zaświadczyć, że to nie Niccolo, a diabeł grał na skrzypcach. To jednak nie infernalne kontakty Niccolo, a choroby były źródłem talentu. Paganini był dzieckiem rachitycznym cierpiącym dodatkowo na Zespół Marfana lub Ehlersa-Danlosa. Choroby te hojnie „wywianowały” Paganiniego między innymi w asymetryczne ustawienie barków (lewy wyżej), niebywałą wręcz elastyczność więzadeł i ścięgien kończyn górnych, a szczególnie rąk, wybitną ruchomość w stawach barkowych, niespotykaną szybkość i koordynację ruchów. Wszystko to złożyło się na geniusz Niccolo Paganiniego. Trzeba również dodać, że Niccolo potrafił jednym pociągnięciem smyczka zagrać trzy oktawy, a fragmentów niektórych utworów poza Mistrzem nikt nie był w stanie powtórzyć do dnia dziejszego. Paganini jest właścicielem fenomenalnego rekordu: w ciągu 3 minut i 30 sekund zagrał 2272 ósemek, co daje 11 nut na sekundę.