01.08.2014 Kwarantanna


QUARANTINE

Przybyszów z podejrzanych stron oraz załogi statków przybywających z obszarów objętych epidemią poddawano kwarantannie, towary zaś wietrzono, moczono w  ługu, okadzano siarką. Owe 40 (wł. quaranta) dni izolacji wiązały się z przekonaniem, iż w tym czasie ujawnią się utajone jady. Sama liczba już od starożytności miała wielkie znaczenie w symbolicznym języku religii i magii. Pierwsze kwarantanny zaczęto stosować wkrótce po kataklizmie Czarnej Śmierci w 1348 r.  w Wenecji, Raguzie (Dubrownik), Reggio i Marsylii. Z czasem obowiązek kwarantanny przyjął się niemal wszędzie. Jakub Haur pisał: „po wszystkim niemal świecie kwarantanną obserwują, tj. 40 dni wietrzyć się ma i w sekwestrze zostać powinien zarażony, a jeśli się przez ten czas, co nie pokaże, wolny od tej ma być sekwestracyjej”. Aktualna regulacja dotycząca kwarantanny zawarta jest w  art. 34 ust. 2. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stanowi, że osoby zdrowe, które pozostawały w styczności z chorymi na cholerę, dżumę płucną, ospę prawdziwą, wirusowe gorączki krwotoczne oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS), podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, przez okres nie dłuższy niż:

1)         5 dni – w przypadku cholery,

2)         6 dni – w przypadku dżumy płucnej,

3)         21 dni – w przypadku ospy prawdziwej,

4)         21 dni – w przypadku wirusowych gorączek krwotocznych,

5)         10 dni – w przypadku zespołu ostrej niewydolności oddechowej (SARS) –  licząc od ostatniego dnia styczności.