01.02.2015 A imię ich… czyli o tym skąd się wzięły nazwy bakterii


Nie jest łatwo nadać nazwy bakteriom. Podstawą większości klasyfikacji bakterii jest ich podział ze względu na kształt. Wyróżniamy trzy kategorie:

Bakterie kuliste – cocci jest to grupa bakterii zawierająca organizmy powodujące np. zapalenie płuc, opon mózgowych, bakteryjne choroby serca oraz różne schorzenia skóry.

cocci

Bakterie cylindryczne – bacilli to gruźlica, krztusiec, tężec, dur brzuszny, botulizm – zatrucie jadem kiełbasianym, legionelloza.

bacilli

Natomiast Bakteriom spiralnym spirochaetes przypada w udziale syfilis, frambrezja (malinica), choroba z Lyme tj. borelioza.

spirochaetes 1

Dostrzec bakterie pod mikroskopem nie jest łatwo dlatego należy je troszkę „podkolorować” by wyraźnie odznaczały się od tła. Szczególne zasługi w opracowaniu takiego barwnika przypisuje się duńskiemu bakteriologowi z Kopenhagi profesorowi Hansowi Christianowi Joachimowi Gramowi.gram Uczony ten opracował substancje barwiącą za pomocą której oznacza się bakterie jako Gram-dodatnie – przyjmujące ten barwnik i Gram- ujemne odrzucające go.

Szczegółowych informacji dostarczyć nam mogą sposoby wyhodowania zarazków. Bakterie mogą być wysoce wyspecjalizowane, gdy rozwijają się w odpowiednich warunkach. Jeśli tych warunków im nie zapewnimy nie będą w stanie rosnąc. Nanosząc próbki bakterii na płytkę z pożywką zawierającą różne składniki pokarmowe, szybko wyodrębnić ich rodzaje. Niektóre potrzebują małych ilości żelaza, inne określonych witamin czy aminokwasów. Jednak same składniki odżywcze to nie jedyny czynnik mający wpływ na wzrost bakterii, swój udział mają również gazy. Dla niektórych nieodzownym warunkiem istnienia jest tlen, dla innych okazuj się zabójczy, jeszcze innym jest obojętny.

Jednak najbardziej skuteczną metodą identyfikacji bakterii jest obserwacja ich aktywności w organizmie człowieka. Dlatego zestawia się symptomy choroby z wynikami pobieżnych badań bakterii pobranych z wymazu np. z jamy ustnej. Można też pobrać próbkę krwi, wyizolować z niej surowicę – lepki płyn w kolorze słomy i zmieszać ją ze znanym szczepem bakterii. Jeśli osoba została zainfekowana przez właśnie ten szczep, surowica wypełni się cząsteczkami jakby zaprojektowanymi do tego, by idealnie przylegać do bakterii i sklejać je w większe skupiska. Mając takie grupki zlepionych bakterii będziemy mieli pewność, z kim mamy do czynienia.